Francis Ford Coppola’nın başyapıtı The Godfather, sadece bir mafya filmi değil, Amerikan rüyasının karanlık tarafına dair yazılmış epik bir romandır. Mario Puzo’nun eserinden uyarlanan film, Corleone ailesinin reisi Don Vito Corleone’nin (Marlon Brando) tahtını, istemese de bu dünyaya girmek zorunda kalan oğlu Michael’a (Al Pacino) devretme sürecini işler. Filmdeki her sahne, her diyalog ve hatta her gölge, sinema sanatının nasıl zirveye taşınabileceğinin bir kanıtıdır.
Vito Corleone karakteri, suç dünyasında bir "adalet" figürü olarak sunulur. O, polislerin ve yasaların çözemediği sorunları çözen, karşılığında ise sadece "dostluk" talep eden bir liderdir. Ancak Michael Corleone’nin dönüşümü, filmin asıl trajedisidir. Savaş kahramanı olarak dönen, aile işlerinden uzak durmak isteyen masum bir gencin, ailesini korumak adına nasıl acımasız, duygusuz bir tiran haline geldiğini izlemek büyüleyicidir. Al Pacino’nun sadece bakışlarıyla değişen karakterini yansıtması, oyunculuk dersi niteliğindedir.
Teknik açıdan Gordon Willis’in "karanlıklar prensi" lakabını aldığı o loş ışıklandırmalar, mafya dünyasının gizemini ve klostrofobik yapısını simgeler. Nino Rota’nın o hüzünlü ve unutulmaz ana teması ise, dökülen tüm kanın arkasındaki o eski dünya asaletini ve hüznünü hatırlatır. Film, bir suç organizasyonunu anlatırken aslında bir devlet yapısını, bürokrasiyi ve kapitalizmin acımasız dişlilerini eleştirir. "Sana reddedemeyeceğin bir teklif yapacağım" cümlesi, sadece bir tehdit değil, aynı zamanda gücün dilidir.
Eğer hala izlemediyseniz, sinemanın temellerinden birini eksik bırakmışsınız demektir. The Godfather, karakter gelişimi, senaryo yapısı ve atmosfer yaratma konusunda aşılması imkansız bir çıtadır. Bu sadece bir film değil, sinemanın kendisidir.